چو بارون، با همه رنجی که دیدی
هنوز از عشق، از مهری، امیدی
اگر هم خواستی از محبت بگریزی
دلِ تو زیباست، باز هم نورِ سپیدی
تو از سختی گذشتی، خم نشستی
چون بارون مایی، به جانِ جمع هستی
نه فقط مهربان، که خودِ نوری
چراغِ خسته‌گانِ این عبوری