تو می‌بینی خودت را، رنگِ آبی
غمی در عمقِ دریایِ سرابی
نمی‌دانی که در تو، نور پیداست
تو خورشیدی، که عالم گرمِ آنجاست
به قلبت، مهربانی خانه‌دار است
نشانت، روشناییِ بهار است
تو غرقِ ابرِ ابهام و غروبی
نمی‌دانی چه پاک و بی‌عیوبی