خرد داشت و درک ،عشقش عمیق بود
چون مهربان بود، نابود شد، غمی شفیق
افسونِ مهر، او را به خویش برد
خود را ندید، از جهان دل کند، پر کشید
منطق به پایش بود، اما فدا نمود
عشقش ز جان گذشت، شد پرپر، کبود.
شمعی که آب شد، به پای آرزویِ غیر
پایانِ او سکوت، دریغ از دلِ دلیر