«خبرت هست که از هرچه در او چیزی بود،
در همه ایران امروز نمانده‌ست اثر،
کشته فرزند گرامی را گر ناگاهان،
بیند، از بیم خروشید نیارد مادر»

چهل روز می‌گذرد، چهل روز است که دانشکدهٔ ما به سوگ نشسته، چهل روز است که دل‌هایمان کاسه خون شده.

چهل روز است که نیستی رها، وجود سبزت روی زمین دیگر محسوس نیست
اما میان هر برگ درخت، هر مصرع شعر، هر سکانس یک فیلم، هر ورق یک کتاب و هر ذرهٔ وجودمان زنده‌ای.

الینا چهل روز است که نیستی
اما تو میان هر نسیم، هر خط یک نقاشی، هر نت یک موسیقی، در پی هر لبخند آغشته به غممان و هر نفس این تن زنده‌ای.

شما تا همیشه فرزندان خانوادهٔ دانشکدهٔ زبان‌ها هستید؛
ما انجمن‌ها و کانون‌های دانشکدهٔ زبان‌های دانشگاه تهران، چهلم از دست‌رفتگانمان را به خانواده‌ها، دوستان، هم‌کلاسی‌ها و تمامی هم‌وطنانمان تسلیت می‌گوییم.

@Anjoman_ffll