تمام نگرانی‌ام را که از دیشب با خودم حمل کرده بودم، جلوی صفحه‌ی تلویزیون، کنار خودم می‌نشانم و تمام چشم و گوشم را برای شنیدنی‌ها و دیدنی‌ها دقیق می‌کنم.
خانم مجری اعلام می‌کند و بعد تصویر روی شما می‌ایستد.
آب دهانم را قورت می‌دهم؛ جوری که صدایش را بشنوم. نفسم را در سینه حبس می‌کنم.
شما شروع می‌کنید.
صدایتان بلند و رساست. مقتدر آمده‌اید. با خودتان چندین عکس آورده‌اید. عکس‌ها را بالا می‌گیرید و از شهامتتان گلویم می‌گیرد.
عکسی که در دست دارید، عکس آقای شهید است؛ در سازمان ملل، در نیویورک؛ جایی که همه‌ی دنیا آن را می‌بینند.
عکس‌های مظلومانه‌ی بچه‌های این خاک را هم با خود دارید و بغض، راه خودش را بلد است.
دلم نمی‌خواهد این تصاویر را تار ببینم یا حرف‌هایتان را نفهمم. چشم‌هایم را به صفحه دوخته‌ام و گوشم به صدایتان است.
شما، بدون شیله‌پیله، قدرت ایران را نشان دادید.
شما گفتید که ایران هیچ‌وقت زیر بار زور نمی‌رود...
ما از شما ممنونیم آقای رئیس جمهور ایران🇮🇷

«فاطمه بسحاق»

@amvvaj