◾️
تاریخ در حال تکراریک قرن پیش، در آستانه‌ی آغاز جنگ جهانی اول، زمانی که امپراتوری اتریش–مجارستان با «چک سفید» آلمان به صربستان اعلان جنگ کرده بود، بریتانیا با پیشنهاد تشکیل کنفرانس چهار قدرت تلاش کرد مانع از تبدیل یک بحران منطقه‌ای به جنگی جهانی شود.
هرچند جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ آغاز شد، اما قدرت‌های اروپایی سال‌ها پیش از آن خود را برای یک نبرد گسترده آماده کرده بودند. آلمان با تکیه بر برنامه شلیفِن، به‌دنبال حمله‌ای سریع و قاطع برای شکست فرانسه بود و ترور ولیعهد اتریش–مجارستان توسط ملی‌گرایان صرب، تنها جرقه‌ای بر انبار باروتِ تنش‌های انباشته‌شده‌ی اروپا بود.
فرانسه نیز در سال‌های پیش از جنگ، با پیش‌بینی رویارویی احتمالی، به‌دنبال تحکیم اتحادهای نظامی با بریتانیا و روسیه تزاری بود. در این میان، ادوارد گری، وزیر خارجه بریتانیا، کوشید با میانجی‌گری دیپلماتیک و دعوت قدرت‌های بزرگ به خویشتن‌داری، بحران را مهار کند.
آلمان در ظاهر از مذاکره استقبال می‌کرد، اما همزمان، بسیج نیروها و جابه‌جایی ارتش از طریق شبکه‌ی راه‌آهن به سمت مرزهای بلژیک و فرانسه در حال اجرا بود. بدین ترتیب، دیپلماسی بیش از آن‌که ابزاری برای صلح باشد، به راهی برای خرید زمان در آستانه‌ی جنگ تبدیل شد.
زمانی که جنگ امری علنی و اجتناب ناپذیر است، مذاکره تنها اسبابی برای تکمیل ظرفیت‌های هجومی‌ست.
🖊محمدصادق احمدی‌فر
⚫️
آمفتامین |
کاروتید
