alone

شنیدن جمله‌ی «بهت افتخار می‌کنم» خیلی حس خوبی داره؛ با خودت می‌گی بلاخره…
بلاخره یکی دید چقدر تلاش کردم و بازم ادامه دادم.
یه حس قشنگِ کافی بودن، اینکه همین‌جوری که هستم، ارزشمندم.

ببخشید که باهات خوب رفتار میکنم، هی یادم میره ظرفیت نداری.

در مورد همه چی اورثینک می‌کنم تا بمیرم.

تو خوابام هستی، ولی توی واقعیت ازم دوری؛ کدومتو باور کنم؟
به خوابی که هر شب منو بهت می‌رسونه، یا به واقعیتی که هر روز ازت دورترم می‌کنه؟
بهم بگو... بمونم و بهت امید داشته باشم، یا ازت دل بکنم؟

گریه نکردم، ولی ساعت ها فکر کردم که «چرا».

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

می‌کوشید به‌جای ریختن اشک، لبخندی حتی تلخ به بدخلقی‌های زمانه نشان دهد؛ جوری در این ‌کار تبحر پیدا کرده بود که نزدیک‌ترین افراد زندگی‌اش‌ هم‌ متوجه حال واقعی‌ او نمی‌شدند.

بزرگترین دروغی که خوندیم، تاریخ وفات روی سنگ قبر ها بود.
کی می‌دونه یه آدم کِی و کجا واقعا مُرده؟...

من میگم ناراحت نشدم ولی بعدش دیگه قرار نیست مثل قبل رفتار کنم باهات.

من از پایان ها بیزارم؛
از اخرین قسمت ها، اخرین روزها، اخرین خاطره ها، اخرین بارها، از تمام شدن سال، رابطه ها و ادم ها،
حتی وقتی پایان زیباست، باز هم پایان است و من از پایان ها متنفرم.

«من یه آدم حساسم» پس برای من
«سلام» و «سلاممم» «ممنون» و «خیلی ممنونم»
«اگه خواستی بیا» و «بدون تو خوش نمیگذره» با هم خیلی فرق دارن.

من از بدترین اتفاق‌ها تعجب نمی‌کنم؛ چیزی که برام عجیبه، خوب پیش رفتن همه چیزه.

هم از پس تنهایی بر میام؛
هم‌ تنهایی از پسش بر میام.

من خود بلای خویشم زِ خود کجا گریزم؟

حس میکنم واقعا تو حرف زدن یا ابراز احساسات دست و پاچلفتی ام