#روایت

💢 آقایان! هفت اکتبر از سر شکم سیری نبود..

📍اگر در غزه به دنیا آمده بودی، شاید نخستین معنای زندگی برایت «انتخاب» نبود؛ انتظار بود: انتظار برای بازشدن گذرگاهی که شاید هرگز باز نشود، برای مجوز درمان، برای دارو، برای سفری که حق طبیعی هر انسان است.

● اگر غزه خانه‌ات بود، آسمان فقط آسمان نبود؛ صدای پهپادهایی بود که شب و روز بر فراز سرت می‌چرخیدند. مرزها نیز فقط خطی روی نقشه نبودند؛ دیوارهایی بودند که برای کار، تحصیل، درمان و حتی حرکت‌کردن، باید پشت آن‌ها منتظر اجازه می‌ماندی.

● هدف اسرائیل یک چیز بود: غزه را می‌توان در قفسی روباز نگه داشت؛ آن‌قدر زیر فشار که کم‌کم از حافظه جهان پاک شود.

❓در چنین وضعیتی، اگر فلسطینیِ ساکن غزه بودی، آیا دست به طوفان‌الاقصی نمی‌زدی؟

● برای کسی که در بزرگ‌ترین زندان روباز جهان زندگی می‌کند، مقاومت الزاماً انتخابی از سر میل به جنگ نیست؛ واکنشی طبیعی به سال‌ها محاصره، تحقیر و حذف‌شدن است. وقتی راه‌های مدنی و سیاسی یکی‌یکی بسته می‌شوند و جهان به دیوارها عادت می‌کند، شکستن سکوت دیگر انتخابی لوکس نیست؛ ضرورتی برای زنده‌ماندن است.

● طوفان‌الاقصی، برای بسیاری، تلاشی بود تا گفته شود فلسطین هنوز زنده است؛ نه مسئله‌ای بایگانی‌شده در لابه‌لای دروغ‌های حقوق بشری!

@alnujaba