استاکر میرود تا در جست‌وجوی راهی برای رفع بحران و آفت سرزمین مادری برآید. ولی همواره بازمیگردد به خانه ای که پایان و مقصود تمام سفرهاست. گویی جهت خانه و اتاق به صورت سحرانگیزی در استاکر تغییر میکند و این خانه است که اتاقِ حقیقی آرزوهاست. در یکی از سکانس های پایانی، استاکر به خانه بازگشته است و رنجور و ناتوان در بستر آرمیده است. گریان از آن سخن میگوید که دیگر ایمانی برای انسانها باقی نمانده است. دیگر کسی با او به منطقه نخواهد آمد. زیرا دیگر کسی آرزوی چیزی را ندارد. زن که در پی التیام بخشیدن به اوست از او میخواهد که به همراهش به منطقه برود، ولی استاکر سرباز میزند و میگوید: «نه، نمیتوانی؛ امید در وجود تو هم متزلزل میشود». این سخن استاکر نه مغرضانه است و نه پیچیده، بلکه سخنی است از سر هراس.