silent hill ❤️
here's what I think 👇
💾 Atmosphere & horror :
درست مثل بازی های دیگه تو سری، سایلنت هیل f تونسته یه اتمسفر سنگین رو بوجود بیاره. شاید بازی گاها یک بازی اکشن به نظر بیاد و هیچ ترسی درش دخیل نباشه اما به طور کلی این بازی تونسته با گذاشتن فشار روانی کافی روی بازیکن و ساخت یه مه تقریبا بی نقص، فضای مضطرب کننده ای روی برای عموم بازیکن ها بوجود بیاره. شاید ترس در وجهه بصری زیاد به چشم نیاد اما اتمسفر بازی همگام با ساند دیزاین تونسته وحشت روانی رو به خوبی القا کنه.
دیدن چیزی که از وجودش مطمئن نیستید، چراغ هایی که خاموش و روشن میشن، مزرعه و مترسک هاش.
شاید در نگاه اول اینه چیز ها استاندارد یک بازی تو سبک ترس-بقا به نظر بیان اما اینا لحظاتی بودن که فقط و فقط محیط بازی باعث شد موهای تنم سیخ شه. شدت ترس بازی شاید به عنوان یک سایلنت هیل کم اما به نظرم برای بازیکنان جدید (دومین تجربه من از این فرنچایز) یه اغوش گرم باشه
🎼 Sound design & music :
به جرأت میتونم بگم شاهکاره. شاید ترس روانی اتمسفر و انمی ها روی شما تاثیری نزارن اما مطمئن باشید ساند دیزاین بازی کاری میکنه از درون نابود بشید.
صدای پای عروسک ها و صدای موجودات کور، در هایی که خود به خود باز و بسته میشن، افتادن یک شئ روی زمین.
جدا از sound effect ها موزیک پس زمینه بازی تو لحظات هیجان انگیز واقعا شاهکار میکنه.
نسبت به استاندارد های امروز بازیسازی ساند دیزاین خوبی رو ارائه میده و همونطور که گفتم در کنار اتمسفر شما رو میترسونه.
هرچقدر از موزیک بازی براتون بگم کمه، چندین و چند بار به البوم ساندترک این بازی که توسط یکی از اهنگ ساز های مورد علاقم ساخته شده (Akira yamaoka) گوش دادم و هنوز هم فکر میکنم عالیه.
🌟 Gameplay :
گیم پلی بازی قدم جسورانه ای رو برداشته و از ریشه ها دور شده. گیمپلی عموما رو اعصاب و هرچیزی جز لذت بخشه و به نظرم این یکی از ویژگی های گیمپلیه. بازی سعی کرده پاهای مارو تو کفش های یه دختر دبیرستانی بی عرضه با کلی ترس و اضطراب بزاره. سیستم فوکس سیستم جالبیه، مدیریت stamina اذیت کننده است و مدیریت durability سلاح ها به نظرم باعث بالانس شدن گیمپلی میشه.
استامینا نداشتن هیناکو تو موقع نیاز باعث بالا رفتن تنش میشه و اثر خودش رو مقدار اضطراب وارد به بازیکن میزاره.
جدای ویژگی های مثبت و منفی گیمپلی، گاها یک کامبت خیلی دست و پا چلفتی رو ارائه میده، گیر کردن هیناکو تو در و دیوار و باگ خوردن انمی ها واقعا اذیت کننده است.
از مبارزات این بازی لذتی نبردم، خوب هم نبود اما جالب بود.
🩸 World, Level, enemy & character design :
از اونجایی که اطلاعات زیادی ندارم در این باره به شخصه نمیتونم نظر خاصی در مورد لول دیزاین بدم، صرفا ویژگی های مثبت و منفی رو میگم.
از اینکه بازی آدم رو به یک راه محدود میکنه واقعا خوشم نیومد، ترجیح میدم کمی باز تر اما با تاوان های متفاوت تر باشه. اینکه هرجای شهر به یک بهونه ای بسته است و فقط یک جاده بازه و باید ازمون و خطا بشه تا راه پیدا بشه بعد از مدتی دیگه تکراری شد. اما در کل از پتانسیل اون شهر استفاده شده و یک مپ با اینترکانکتیوتی نه چندان خوب ارائه کردن.
خب خب خب حالا بخشی که میتونم توش نظر بدم، دیزاین های بصری بازی به زیبایی اجرا شده بودن.
بافت و معماری شهر فوق‌العاده دقیق و پایبند به الهام های اون تو دنیای واقعی بوده.
یکی از زیبا ترین ژاپن هایی که تاحالا دیدم.
حس خالی بودن رو واقعا به خوبی القا کرد، تابلو های خونی و رنگ پریده، مغازه های که درشون بازه، خونه های خالی از سکنه، جاده های بدون رفت و امد واقعا زیبا بودن.
دیزاین ظاهری هیناکو و دوستاش بی نقصه. از اونجایی که نمیخوام هیچ اسپویلری تو این متن باشه چیزی از کرکتر های دیگه نمیگم.
انمی های به نظرم خوب اجرا شدن، هرچند ترسناک نیستن اما به موقع خودشون رو با ویژگی هایی که دارن نشون میدن.
باس های اصلی بازی یکی از یکی بهتر طراحی شدن و از دیدن هرکدوم لذت میبرم.
من یک نقاد حرفه ای و حتی یک مخاطب با دانش بالا نیستم، صرفا یک مخاطب عادی که میخواد نظر صادقانش رو بدون دخالت هیچ رسانه ای با شما به اشتراک بزاره.
امیدوارم از خوندن این بررسی کوچولو لذت برده باشید ❤️🙏
داستان بازی به طور کامل تو یک متن جدا قراره بررسی بشه پس منتظرش باشید ➡️
Share your thoughts in comments!
_
@stains_of_past