رها کردن همیشه به معنای از دست دادن نیست.
همه‌چیزی که با خودمان حمل می‌کنیم، قرار نیست تا آخر راه با ما بماند.

بعضی چیزها زمانی به کارمان آمده‌اند؛
ترسی که از ما محافظت کرده، عادتی که کمک کرده از روزهای سخت عبور کنیم، فکری که زمانی تنها راهِ قابل‌تحمل کردن زندگی بوده است.

اما زندگی تغییر می‌کند و ما هم تغییر می‌کنیم.
و شاید یکی از دشوارترین شکل‌های رشد، تشخیص همین لحظه باشد:
لحظه‌ای که چیزی هنوز آشناست، هنوز بخشی از ماست، اما دیگر برای زندگی‌ای که پیش رو داریم به کارمان نمی‌آید.

پاییز یادآوری آرامی از همین حقیقت است.
درخت برای ادامه دادن، همیشه چیزی به خودش اضافه نمی‌کند.
گاهی آنچه باید اتفاق بیفتد، کم شدن است.

شاید ما هم هر از چندگاهی نیاز داشته باشیم بایستیم و ببینیم:

چه چیزی را هنوز با خودم حمل می‌کنم که فصلش در زندگی من گذشته ؟

☔️ @AlightRain