𝕯𝖊𝖛𝖎𝖑 𝕯𝖎𝖈𝖙𝖆𝖙𝖔𝖗

𝑾𝒉𝒆𝒏 𝒂𝒖𝒕𝒖𝒎𝒏 𝒂𝒓𝒓𝒊𝒗𝒆𝒔, 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒌𝒚 𝒅𝒓𝒂𝒑𝒆𝒔 𝒊𝒕𝒔 𝒈𝒓𝒆𝒚 𝒎𝒂𝒏𝒕𝒍𝒆 𝒐𝒗𝒆𝒓 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒉𝒐𝒖𝒍𝒅𝒆𝒓𝒔 𝒐𝒇 𝒕𝒉𝒆 𝒆𝒂𝒓𝒕𝒉, 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒊𝒏𝒅 𝒔𝒕𝒆𝒂𝒍𝒔 𝒕𝒉𝒆 𝒕𝒓𝒆𝒆𝒔’ 𝒈𝒐𝒍𝒅𝒆𝒏 𝒍𝒆𝒕𝒕𝒆𝒓𝒔, 𝒐𝒏𝒆 𝒃𝒚 𝒐𝒏𝒆, 𝒇𝒓𝒐𝒎 𝒕𝒉𝒆𝒊𝒓 𝒃𝒓𝒂𝒏𝒄𝒉𝒆𝒔. 𝑻𝒉𝒆 𝒇𝒐𝒓𝒆𝒔𝒕 𝒃𝒓𝒆𝒂𝒕𝒉𝒆𝒔 𝒎𝒐𝒓𝒆 𝒔𝒍𝒐𝒘𝒍𝒚, 𝒂𝒔 𝒊𝒇 𝒂𝒏 𝒊𝒏𝒗𝒊𝒔𝒊𝒃𝒍𝒆 𝒉𝒂𝒏𝒅 𝒉𝒂𝒔 𝒈𝒓𝒂𝒔𝒑𝒆𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒑𝒖𝒍𝒔𝒆 𝒐𝒇 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒂𝒖𝒈𝒉𝒕 𝒕𝒊𝒎𝒆 𝒕𝒐 𝒕𝒖𝒓𝒏 𝒊𝒕𝒔 𝒑𝒂𝒈𝒆𝒔 𝒎𝒐𝒓𝒆 𝒔𝒍𝒐𝒘𝒍𝒚.

𝑻𝒉𝒆 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒔𝒖𝒎𝒎𝒆𝒓’𝒔 𝒇𝒊𝒏𝒂𝒍 𝒎𝒆𝒎𝒐𝒓𝒊𝒆𝒔, 𝒔𝒖𝒓𝒓𝒆𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆𝒅 𝒕𝒐 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒊𝒏𝒅 𝒃𝒆𝒇𝒐𝒓𝒆 𝒕𝒉𝒆𝒚 𝒇𝒂𝒅𝒆 𝒊𝒏𝒕𝒐 𝒐𝒃𝒍𝒊𝒗𝒊𝒐𝒏. 𝑻𝒉𝒆𝒚 𝒘𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓 𝒕𝒉𝒓𝒐𝒖𝒈𝒉 𝒕𝒉𝒆 𝒇𝒐𝒓𝒆𝒔𝒕’𝒔 𝒔𝒊𝒍𝒆𝒏𝒕 𝒂𝒍𝒍𝒆𝒚𝒔, 𝒘𝒉𝒊𝒍𝒆 𝒎𝒊𝒔𝒕 𝒄𝒓𝒆𝒆𝒑𝒔 𝒂𝒄𝒓𝒐𝒔𝒔 𝒕𝒉𝒆 𝒕𝒓𝒆𝒆𝒔 𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒄𝒊𝒆𝒏𝒕 𝒔𝒆𝒄𝒓𝒆𝒕, 𝒃𝒍𝒖𝒓𝒓𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒆 𝒍𝒊𝒏𝒆 𝒃𝒆𝒕𝒘𝒆𝒆𝒏 𝒅𝒓𝒆𝒂𝒎 𝒂𝒏𝒅 𝒓𝒆𝒂𝒍𝒊𝒕𝒚.

𝑻𝒉𝒆 𝒏𝒊𝒈𝒉𝒕𝒔 𝒔𝒍𝒐𝒘𝒍𝒚 𝒈𝒓𝒐𝒘 𝒍𝒐𝒏𝒈𝒆𝒓, 𝒂𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒅𝒂𝒚𝒔 𝒔𝒉𝒓𝒊𝒏𝒌 𝒖𝒏𝒕𝒊𝒍 𝒕𝒉𝒆𝒊𝒓 𝒘𝒂𝒓𝒎𝒕𝒉 𝒄𝒂𝒏 𝒏𝒐 𝒍𝒐𝒏𝒈𝒆𝒓 𝒉𝒊𝒅𝒆. 𝑻𝒉𝒆 𝒎𝒐𝒐𝒏 𝒉𝒂𝒏𝒈𝒔 𝒂 𝒄𝒐𝒍𝒅 𝒍𝒂𝒏𝒕𝒆𝒓𝒏 𝒐𝒗𝒆𝒓 𝒕𝒉𝒆 𝒇𝒐𝒓𝒆𝒔𝒕, 𝒘𝒉𝒊𝒍𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒊𝒏𝒅 𝒔𝒊𝒏𝒈𝒔 𝒂𝒎𝒐𝒏𝒈 𝒕𝒉𝒆 𝒃𝒂𝒓𝒆 𝒃𝒓𝒂𝒏𝒄𝒉𝒆𝒔 𝒂 𝒎𝒆𝒍𝒐𝒅𝒚 𝒐𝒏𝒍𝒚 𝒂𝒖𝒕𝒖𝒎𝒏 𝒔𝒆𝒆𝒎𝒔 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒎𝒆𝒎𝒃𝒆𝒓.

𝑨𝒏𝒅 𝒂𝒖𝒕𝒖𝒎𝒏, 𝒘𝒊𝒕𝒉 𝒂𝒍𝒍 𝒊𝒕𝒔 𝒎𝒆𝒍𝒂𝒏𝒄𝒉𝒐𝒍𝒊𝒄 𝒃𝒆𝒂𝒖𝒕𝒚, 𝒓𝒆𝒎𝒊𝒏𝒅𝒔 𝒖𝒔 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒐 𝒔𝒑𝒍𝒆𝒏𝒅𝒐𝒓 𝒊𝒔 𝒎𝒆𝒂𝒏𝒕 𝒕𝒐 𝒍𝒂𝒔𝒕 𝒇𝒐𝒓𝒆𝒗𝒆𝒓. 𝑺𝒐𝒎𝒆 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆𝒔 𝒎𝒖𝒔𝒕 𝒇𝒂𝒍𝒍, 𝒔𝒐𝒎𝒆 𝒑𝒂𝒕𝒉𝒔 𝒎𝒖𝒔𝒕 𝒅𝒊𝒔𝒂𝒑𝒑𝒆𝒂𝒓 𝒊𝒏𝒕𝒐 𝒎𝒊𝒔𝒕, 𝒂𝒏𝒅 𝒔𝒐𝒎𝒆 𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈𝒔 𝒎𝒖𝒔𝒕 𝒑𝒂𝒔𝒔 𝒕𝒉𝒓𝒐𝒖𝒈𝒉 𝒐𝒖𝒓 𝒍𝒊𝒗𝒆𝒔 𝒔𝒐 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅 𝒄𝒂𝒏 𝒇𝒊𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒄𝒐𝒖𝒓𝒂𝒈𝒆 𝒕𝒐 𝒘𝒆𝒂𝒓 𝒂 𝒏𝒆𝒘 𝒇𝒂𝒄𝒆.

𝑷𝒆𝒓𝒉𝒂𝒑𝒔 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒊𝒔 𝒂𝒖𝒕𝒖𝒎𝒏’𝒔 𝒔𝒆𝒄𝒓𝒆𝒕: 𝒋𝒖𝒔𝒕 𝒂𝒔 𝒆𝒗𝒆𝒓𝒚𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈 𝒃𝒆𝒈𝒊𝒏𝒔 𝒕𝒐 𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒊𝒕𝒔 𝒄𝒐𝒍𝒐𝒓, 𝒕𝒉𝒆 𝒆𝒂𝒓𝒕𝒉 𝒓𝒆𝒗𝒆𝒂𝒍𝒔 𝒊𝒕𝒔 𝒎𝒐𝒔𝒕 𝒃𝒆𝒂𝒖𝒕𝒊𝒇𝒖𝒍 𝒇𝒂𝒄𝒆—𝒂𝒔 𝒊𝒇 𝒃𝒆𝒂𝒖𝒕𝒚 𝒃𝒖𝒓𝒏𝒔 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒗𝒆𝒊𝒏𝒔 𝒐𝒇 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅 𝒐𝒏𝒆 𝒍𝒂𝒔𝒕 𝒕𝒊𝒎𝒆 𝒃𝒆𝒇𝒐𝒓𝒆 𝒇𝒂𝒅𝒊𝒏𝒈 𝒂𝒘𝒂𝒚.

پاییز که از راه می‌رسد، آسمان ردای خاکستریِ خویش را بر شانه‌های زمین می‌اندازد و باد، نامه‌های زردِ درختان را یکی‌یکی از شاخه‌ها می‌رباید. جنگل آهسته‌تر نفس می‌کشد؛ گویی دستی نامرئی، نبضِ جهان را میان انگشتانش گرفته و زمان را اندکی آهسته‌تر ورق می‌زند.

برگ‌ها، آخرین خاطراتِ تابستان‌اند؛ خاطراتی که پیش از فراموش شدن، خود را به باد می‌سپارند و در کوچه‌های خاموشِ جنگل سرگردان می‌شوند. مه نیز همچون رازی قدیمی بر شانه‌ی درختان می‌خزد و مرزِ میانِ رویا و بیداری را محو می‌کند؛ آن‌قدر که نمی‌دانی سایه‌ای که دوردست ایستاده، تکه‌ای از شب است یا موجودی که از دلِ افسانه‌ای فراموش‌شده بیرون آمده.

شب‌ها، آرام‌آرام ریشه می‌دوانند و روزها کوتاه‌تر از آن می‌شوند که بتوانند گرمای خود را پنهان کنند. ماه، چراغی سرد بر سقفِ جنگل می‌آویزد و باد میانِ شاخه‌های برهنه، آهنگی را زمزمه می‌کند که انگار سال‌هاست کسی جز پاییز آن را به خاطر ندارد.

و پاییز، با تمامِ زیباییِ اندوهگینش، به ما یادآوری می‌کند که هیچ شکوهی ابدی نیست؛ بعضی برگ‌ها باید سقوط کنند، بعضی راه‌ها باید در مه گم شوند و بعضی چیزها باید از زندگی عبور کنند، تا جهان فرصت کند چهره‌ای تازه به خود بگیرد.

شاید رازِ پاییز همین باشد؛ اینکه درست در لحظه‌ای که همه‌چیز رنگِ رفتن می‌گیرد، زمین زیباترین چهره‌اش را آشکار می‌کند؛ گویی زیبایی، پیش از آن‌که خاموش شود، برای آخرین‌بار در رگ‌های جهان شعله می‌کشد.

⿻#𝑴𝒚_𝑾𝒓𝒊𝒕𝒊𝒏𝒈 | 𝑩𝒚 #悪魔

𝑨𝒎𝒐𝒏𝒈 𝒂𝒍𝒍 𝒕𝒉𝒆 𝒑𝒆𝒐𝒑𝒍𝒆 𝒘𝒉𝒐 𝒑𝒂𝒔𝒔𝒆𝒅 𝒕𝒉𝒓𝒐𝒖𝒈𝒉 𝒎𝒆, 𝒚𝒐𝒖 𝒘𝒆𝒓𝒆 𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒂 𝒓𝒐𝒂𝒅 𝒘𝒉𝒐𝒔𝒆 𝒅𝒆𝒔𝒕𝒊𝒏𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝑰 𝒏𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒘𝒂𝒏𝒕𝒆𝒅 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒄𝒉.

𝑰 𝒘𝒂𝒏𝒕𝒆𝒅 𝒚𝒐𝒖 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒎𝒂𝒊𝒏 𝒘𝒊𝒕𝒉𝒊𝒏 𝒎𝒆; 𝒏𝒐𝒕 𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒂 𝒎𝒆𝒎𝒐𝒓𝒚 𝒄𝒐𝒗𝒆𝒓𝒆𝒅 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒅𝒖𝒔𝒕 𝒐𝒇 𝒕𝒊𝒎𝒆, 𝒃𝒖𝒕 𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒂 𝒔𝒄𝒆𝒏𝒕 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆𝒔 𝒂 𝒔𝒉𝒊𝒓𝒕, 𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒓𝒂𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆𝒔 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒕𝒓𝒆𝒆𝒕 𝒃𝒖𝒕 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆𝒔 𝒕𝒉𝒆 𝒔𝒄𝒆𝒏𝒕 𝒐𝒇 𝒆𝒂𝒓𝒕𝒉 𝒍𝒊𝒏𝒈𝒆𝒓𝒊𝒏𝒈 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒆𝒎𝒐𝒓𝒚 𝒐𝒇 𝒕𝒉𝒆 𝒈𝒓𝒐𝒖𝒏𝒅.

𝑰 𝒅𝒊𝒅𝒏’𝒕 𝒘𝒂𝒏𝒕 𝒚𝒐𝒖 𝒕𝒐 𝒃𝒆 𝒎𝒊𝒏𝒆; 𝑰 𝒘𝒂𝒏𝒕𝒆𝒅 𝒚𝒐𝒖 𝒕𝒐 𝒃𝒆 𝒍𝒊𝒌𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒐𝒐𝒏; 𝒃𝒆𝒚𝒐𝒏𝒅 𝒕𝒉𝒆 𝒓𝒆𝒂𝒄𝒉 𝒐𝒇 𝒉𝒂𝒏𝒅𝒔, 𝒚𝒆𝒕 𝒄𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒆𝒏𝒐𝒖𝒈𝒉 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒂𝒍𝒍 𝒎𝒚 𝒏𝒊𝒈𝒉𝒕𝒔 𝒄𝒐𝒖𝒍𝒅 𝒓𝒆𝒎𝒂𝒊𝒏 𝒍𝒊𝒕 𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒊𝒏 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒂𝒃𝒔𝒆𝒏𝒄𝒆.

𝑴𝒂𝒚𝒃𝒆 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒊𝒔 𝒘𝒉𝒂𝒕 𝒍𝒐𝒗𝒆 𝒊𝒔; 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒔𝒐𝒎𝒆𝒐𝒏𝒆 𝒆𝒏𝒕𝒆𝒓𝒔 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅 𝒔𝒐 𝒒𝒖𝒊𝒆𝒕𝒍𝒚 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒍𝒂𝒕𝒆𝒓 𝒚𝒐𝒖 𝒄𝒂𝒏𝒏𝒐𝒕 𝒕𝒆𝒍𝒍 𝒘𝒉𝒊𝒄𝒉 𝒑𝒊𝒆𝒄𝒆 𝒐𝒇 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒔𝒐𝒖𝒍 𝒘𝒂𝒔 𝒕𝒓𝒖𝒍𝒚 𝒚𝒐𝒖𝒓𝒔 𝒃𝒆𝒇𝒐𝒓𝒆 𝒕𝒉𝒆𝒎.

𝑨𝒏𝒅 𝒊𝒇 𝒐𝒏𝒆 𝒅𝒂𝒚 𝒕𝒊𝒎𝒆 𝒆𝒓𝒂𝒔𝒆𝒔 𝒆𝒗𝒆𝒓𝒚 𝒅𝒆𝒕𝒂𝒊𝒍 𝒇𝒓𝒐𝒎 𝒎𝒚 𝒎𝒆𝒎𝒐𝒓𝒚, 𝑰 𝒉𝒐𝒑𝒆 𝒐𝒏𝒍𝒚 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒐𝒏𝒆 𝒕𝒓𝒖𝒕𝒉 𝒓𝒆𝒎𝒂𝒊𝒏𝒔 𝒊𝒏 𝒎𝒆:

𝑻𝒉𝒂𝒕 𝒐𝒏𝒄𝒆, 𝒂𝒎𝒊𝒅 𝒂𝒍𝒍 𝒕𝒉𝒆 𝒑𝒆𝒐𝒑𝒍𝒆 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅, 𝑰 𝒘𝒂𝒏𝒕𝒆𝒅 𝒎𝒚 𝒆𝒏𝒕𝒊𝒓𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅 𝒕𝒐 𝒃𝒆𝒄𝒐𝒎𝒆 𝒂𝒔 𝒔𝒎𝒂𝒍𝒍 𝒂𝒔 𝒐𝒏𝒆 𝒑𝒆𝒓𝒔𝒐𝒏.

میان تمام آدم‌هایی که از من عبور کردند، تو شبیه جاده‌ای بودی که دلم نمی‌خواست هیچ‌گاه به مقصد برسد.

می‌خواستم در من بمانی؛ نه مثل خاطره‌ای که غبارِ زمان بر آن می‌نشیند، بلکه مثل عطری که از پیراهن نمی‌رود، مثل بارانی که خیابان را ترک می‌کند اما بوی خاک را در حافظه‌ی زمین جا می‌گذارد.

تو را برای داشتن نمی‌خواستم؛ می‌خواستم مثل ماه باشی؛ دور از تصرفِ دست‌ها، اما چنان نزدیک که تمام شب‌های من با نبودنت هم روشن بمانند.

شاید عشق همین باشد؛ این‌که یک نفر آن‌چنان بی‌صدا وارد جهانِ تو شود که بعدها ندانی کدام تکه از روحت پیش از او واقعاً از آنِ خودت بوده است.

و اگر روزی زمان تمامِ جزئیات را از حافظه‌ام بزداید، کاش فقط همین یک حقیقت در من باقی بماند:

این‌که یک‌بار، در میان این همه آدم، دلم خواست تمام جهانم به اندازه‌ی یک نفر کوچک شود.

⿻#𝑴𝒚_𝑾𝒓𝒊𝒕𝒊𝒏𝒈 | 𝑩𝒚 #悪魔

𝑺𝒐𝒎𝒆𝒕𝒊𝒎𝒆𝒔, 𝒂 𝒑𝒆𝒓𝒔𝒐𝒏 𝒅𝒐𝒆𝒔𝒏’𝒕 𝒘𝒂𝒏𝒕 𝒕𝒐 𝒃𝒆 𝒕𝒉𝒆 𝒉𝒆𝒓𝒐 𝒐𝒇 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅; 𝒕𝒉𝒆𝒚 𝒅𝒐𝒏’𝒕 𝒘𝒂𝒏𝒕 𝒕𝒉𝒆𝒊𝒓 𝒏𝒂𝒎𝒆 𝒕𝒐 𝒃𝒆 𝒐𝒏 𝒆𝒗𝒆𝒓𝒚𝒐𝒏𝒆’𝒔 𝒍𝒊𝒑𝒔, 𝒐𝒓 𝒕𝒐 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒂 𝒕𝒓𝒂𝒄𝒆 𝒐𝒇 𝒕𝒉𝒆𝒎𝒔𝒆𝒍𝒗𝒆𝒔 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒆𝒎𝒐𝒓𝒚 𝒐𝒇 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅. 𝑺𝒐𝒎𝒆𝒕𝒊𝒎𝒆𝒔, 𝒂𝒍𝒍 𝒂 𝒑𝒆𝒓𝒔𝒐𝒏 𝒓𝒆𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒘𝒂𝒏𝒕𝒔 𝒊𝒔 𝒕𝒐 𝒎𝒂𝒕𝒕𝒆𝒓 𝒕𝒐 𝒐𝒏𝒆 𝒑𝒆𝒓𝒔𝒐𝒏.

𝑻𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒎𝒊𝒈𝒉𝒕 𝒃𝒆 𝒔𝒐𝒎𝒆𝒐𝒏𝒆 𝒘𝒉𝒐 𝒓𝒆𝒎𝒆𝒎𝒃𝒆𝒓𝒔 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒇𝒂𝒄𝒆 𝒂𝒎𝒊𝒅 𝒂𝒍𝒍 𝒕𝒉𝒆 𝒇𝒍𝒆𝒆𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒇𝒂𝒄𝒆𝒔; 𝒘𝒉𝒆𝒏 𝒆𝒗𝒆𝒓𝒚𝒐𝒏𝒆 𝒆𝒍𝒔𝒆 𝒉𝒂𝒔 𝒇𝒐𝒓𝒈𝒐𝒕𝒕𝒆𝒏 𝒚𝒐𝒖, 𝒕𝒉𝒆𝒚 𝒔𝒕𝒊𝒍𝒍 𝒄𝒂𝒍𝒍 𝒚𝒐𝒖 𝒃𝒚 𝒏𝒂𝒎𝒆; 𝒂𝒏𝒅 𝒘𝒉𝒆𝒏 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒔 𝒉𝒂𝒗𝒆 𝒇𝒍𝒆𝒅 𝒇𝒓𝒐𝒎 𝒚𝒐𝒖, 𝒕𝒉𝒆𝒚 𝒔𝒕𝒊𝒍𝒍 𝒖𝒏𝒅𝒆𝒓𝒔𝒕𝒂𝒏𝒅 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒔𝒊𝒍𝒆𝒏𝒄𝒆.

𝑷𝒆𝒓𝒉𝒂𝒑𝒔 𝒑𝒆𝒐𝒑𝒍𝒆 𝒅𝒐𝒏’𝒕 𝒂𝒍𝒘𝒂𝒚𝒔 𝒏𝒆𝒆𝒅 𝒂 𝒔𝒂𝒗𝒊𝒐𝒓. 𝑺𝒐𝒎𝒆𝒕𝒊𝒎𝒆𝒔, 𝒂𝒍𝒍 𝒕𝒉𝒆𝒚 𝒏𝒆𝒆𝒅 𝒊𝒔 𝒔𝒐𝒎𝒆𝒐𝒏𝒆 𝒘𝒉𝒐 𝒄𝒉𝒐𝒐𝒔𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒕𝒂𝒚 𝒂𝒎𝒊𝒅 𝒂𝒍𝒍 𝒕𝒉𝒆 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒊𝒏𝒈 𝒂𝒏𝒅 𝒅𝒊𝒔𝒂𝒑𝒑𝒆𝒂𝒓𝒂𝒏𝒄𝒆 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅.

𝑺𝒐𝒎𝒆𝒐𝒏𝒆 𝒘𝒉𝒐 𝒘𝒂𝒏𝒕𝒔 𝒚𝒐𝒖 𝒏𝒐𝒕 𝒇𝒐𝒓 𝒘𝒉𝒂𝒕 𝒚𝒐𝒖 𝒎𝒊𝒈𝒉𝒕 𝒃𝒆, 𝒃𝒖𝒕 𝒇𝒐𝒓 𝒘𝒉𝒐 𝒚𝒐𝒖 𝒂𝒓𝒆 𝒓𝒊𝒈𝒉𝒕 𝒏𝒐𝒘; 𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒐𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒅𝒂𝒚𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒏 𝒚𝒐𝒖 𝒉𝒂𝒗𝒆 𝒏𝒐𝒕𝒉𝒊𝒏𝒈 𝒍𝒆𝒇𝒕 𝒕𝒐 𝒈𝒊𝒗𝒆, 𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒘𝒉𝒆𝒏 𝒚𝒐𝒖 𝒏𝒐 𝒍𝒐𝒏𝒈𝒆𝒓 𝒌𝒏𝒐𝒘 𝒘𝒉𝒚 𝒚𝒐𝒖 𝒅𝒆𝒔𝒆𝒓𝒗𝒆 𝒕𝒐 𝒃𝒆 𝒍𝒐𝒗𝒆𝒅.

𝑴𝒂𝒚𝒃𝒆 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒊𝒔 𝒘𝒉𝒂𝒕 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈𝒊𝒏𝒈 𝒎𝒆𝒂𝒏𝒔: 𝒕𝒐 𝒉𝒂𝒗𝒆 𝒂 𝒑𝒍𝒂𝒄𝒆 𝒊𝒏 𝒔𝒐𝒎𝒆𝒐𝒏𝒆’𝒔 𝒉𝒆𝒂𝒓𝒕, 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒊𝒔 𝒃𝒐𝒖𝒏𝒅𝒍𝒆𝒔𝒔 𝒘𝒐𝒓𝒍𝒅, 𝒕𝒉𝒂𝒕 𝒏𝒐 𝒅𝒊𝒔𝒕𝒂𝒏𝒄𝒆 𝒄𝒂𝒏 𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒆𝒓𝒂𝒔𝒆 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒑𝒓𝒆𝒔𝒆𝒏𝒄𝒆 𝒇𝒓𝒐𝒎 𝒕𝒉𝒆𝒊𝒓 𝒎𝒆𝒎𝒐𝒓𝒚.

𝑷𝒆𝒓𝒉𝒂𝒑𝒔 𝒂𝒍𝒍 𝒂 𝒑𝒆𝒓𝒔𝒐𝒏 𝒆𝒗𝒆𝒓 𝒂𝒔𝒌𝒔 𝒐𝒇 𝒍𝒊𝒇𝒆 𝒊𝒔 𝒋𝒖𝒔𝒕 𝒐𝒏𝒆 𝒑𝒆𝒓𝒔𝒐𝒏; 𝒔𝒐𝒎𝒆𝒐𝒏𝒆 𝒘𝒉𝒐 𝒑𝒓𝒐𝒗𝒆𝒔 𝒕𝒉𝒂𝒕, 𝒂𝒎𝒊𝒅 𝒂𝒍𝒍 𝒕𝒉𝒆𝒔𝒆 𝒑𝒆𝒐𝒑𝒍𝒆, 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒆𝒙𝒊𝒔𝒕𝒆𝒏𝒄𝒆 𝒊𝒔 𝒔𝒐𝒎𝒆𝒐𝒏𝒆’𝒔 𝒓𝒆𝒂𝒔𝒐𝒏 𝒕𝒐 𝒔𝒕𝒂𝒚.

گاهی آدم نمی‌خواهد قهرمانِ جهان باشد؛ نمی‌خواهد نامش بر سر زبان‌ها بماند، یا ردّی از خودش در حافظه‌ی دنیا به جا بگذارد. گاهی تمام آرزوی آدم، این است که برای یک نفر، واقعاً مهم باشد.

کسی باشد که میان این همه چهره‌ی گذرا، چهره‌ات را به خاطر بسپارد؛ وقتی همه فراموشت کرده‌اند، هنوز اسمت را صدا بزند؛ و وقتی کلمات از تو گریخته‌اند، سکوتت را نیز بفهمد.

شاید آدم‌ها همیشه به نجات‌دهنده‌ای نیاز ندارند. گاهی فقط می‌خواهند کسی باشد که در میان تمام رفتن‌های دنیا، ماندن را انتخاب کند.

کسی که تو را نه برای آنچه می‌توانی باشی، بلکه برای آنچه همین حالا هستی، بخواهد؛ حتی در روزهایی که چیزی برای بخشیدن نداری، حتی وقتی خودت هم نمی‌دانی چرا باید دوست‌داشتنی باشی.

شاید معنای تعلق همین باشد؛ اینکه در این جهانِ بی‌انتها، جایی در قلب یک نفر داشته باشی که هیچ فاصله‌ای نتواند وجودت را از خاطرش محو کند.

شاید تمام چیزی که انسان از این زندگی می‌خواهد، همین یک نفر باشد؛ کسی که ثابت کند میان این همه آدم، بودنِ تو برای کسی، دلیلی برای ماندن است.

⿻#𝑴𝒚_𝑾𝒓𝒊𝒕𝒊𝒏𝒈 | 𝑩𝒚 #悪魔