بله، ایرانیان—به‌ویژه کسانی که با روایت‌های حکومتی یا ملی‌گرایانه هم‌راستا هستند—اغلب سلسله‌های ترک‌تباری را که بر ایران حکومت کردند، به‌عنوان فارس یا کُرد بازتعریف می‌کنند تا با هویت قومی-زبانی مورد نظرشان سازگار شود. این بازنگری تاریخ را برای اهداف ایدئولوژیک تحریف می‌کند.

امپراتوری صفوی، که شاه اسماعیل یکم در سال ۱۵۰۱ بنیان نهاد، نمونه بارزی است. با وجود اینکه ریشهٔ ترک آذربایجانی داشت و تا قرن هفدهم زبان دربارشان ترکی بود، ملی‌گرایان ایرانی معاصر غالباً بر ریشه‌های به‌اصطلاح «فارسی» شاه اسماعیل تأکید می‌کنند تا هویت ترکی او را کم‌رنگ کنند. به همین ترتیب، سلسلهٔ قاجار (۱۷۸۹–۱۹۲۵) که تبار ترکی-مغولی از آذربایجان داشت، در روایت‌های عامیانه گاهی از نظر قومی فارس جلوه داده می‌شود.

این پاک‌کردن هویت دو هدف دارد: نخست، اسطورهٔ تسلط پیوستهٔ «فارس» بر تاریخ ایران را تقویت می‌کند، با جذب حاکمان خارجی به روایتی بومی. دوم، اقلیت‌های قومی مانند آذربایجانی ها و کردها را تضعیف می‌کند که در غیر این صورت می‌توانستند اهمیت تاریخی خود را در درون مرزهای ایران ادعا کنند.

با این حال، این بازنگری شواهد زبانی و فرهنگی را نادیده می‌گیرد. صفویان در ابتدا اسلام شیعه را از طریق ادبیات ترکی ترویج می‌کردند (مثلاً دیوان خطایی شاه اسماعیل)، و حاکمان قاجار در طول سلطنت خود پیوندهای قوی با میراث آذربایجانی‌شان حفظ کردند.

پژوهشگران خارج از مدار ملی‌گرایی ایرانی، هویت پیچیدهٔ این سلسله‌ها را به رسمیت می‌شناسند—بنیان‌گذاران ترک‌تباری که فرهنگ فارسی را پذیرفتند و در عین حال بر امپراتوری چندقومیتی حکومت کردند. اما در داخل ایران، به‌ویژه تحت رژیم‌های اسلام‌گرا از سال ۱۹۷۹ که بر وحدت ملی بیش از تنوع قومی تأکید دارند، چنین بازتعریف تاریخی از نظر سیاسی راحت است، هرچند از نظر فکری صادقانه نیست.