پس از جنگ رمضان و شهادت حضرت آقا، اولین بار است به لبنان آمده‌ام. دشمنان هر کاری از دستشان برآمده کرده‌اند، که راه آمد و شد بین ایران و لبنان را دشوار کنند. چاه کنده‌اند بر سر راه‌مان‌؛ دیوار کشیده‌اند بین‌مان. به خیال خامشان محاصره‌مان کرده‌اند.
اول پروازهای مستقیم را ممنوع کردند، بعد مانع روادید را اضافه کردند، سفیرمان را عنصر نامطلوب معرفی کردند، حالا پروازهای واسط را هم دارند لغو می‌کنند... اما پیوند دو ملت مقاوم از جنس موهبتی الهی است. ما هم‌دردیم، هم‌اشک... هم‌سرنوشت.
دوستان لبنانی‌ام را ماه‌هاست ندیده‌ام. مشتاقند از ایران بشنوند. تصویر تجمعات شبانه برای‌شان شوق انگیز بوده.
دکتر محمد از اعضای حزب‌الله است، می‌گوید من فکر میکنم مردم ایران از زمان ارتحال امام تا زمان شهادت آقا خیلی رشد کرده‌اند. درسته؟
تصدیق میکنم.

اینرا کنار مزار سید حسن نصرالله می‌گوید و مرد ورزیده‌ای را نشانم می‌دهد که محافظ سید بوده‌. می‌گوید این مرد ورزیده بعد از شهادت سید، عمل قلب باز کرد. و من یاد سحرگاه ۱۰ اسفند می‌افتم که بین مرگ و زندگی دست و پا میزدم.