دیگر تمایلی به انسان بودن نداشت؛ می‌خواست بارانی باشد بی‌صدا و بی‌قرار، از آسمان ببارد و روی شانه‌هایت بنشیند. شاید آن روز که دلت گرفته بود، میان تمام قطره‌هایش، یکی برای تو گریه می‌کرد.