Post #7319
73
امیرحسین پناهی‌فر آدمی که با فقدان رشد کرده، نیازهاش ارگانیک نیس. در واقع تشنه همون چیزهاییه که میبینه بقیه دارن وقتی به قدرتی میرسه، رفتارش ابداً عقلانی نیس فقط میخواد نقشی رو بازی کنه که سالها به اون حسادت کرده.
مثلا سالها از سیستم یا مدیری که سرش کلاه گذاشته بیزار بوده، اما بدون اینکه بدونه، از اون مدیر بتِ ناخودآگاهش شده. به محض نشستن روی صندلی، دقیقاً با همون متد شروع به کار میکنه؛ نه از روی بی منطقی، از قضا چون تنها مدلی که از «آدم پیروز» تو ذهنش ثبت شده، همین مدل متجاوز و رانت خوار بوده.