هیچ‌وقت نفهمیدم چرا بعضی آدم‌ها رابطه را فقط برای پر کردن ساعت‌های خالی‌شان می‌خواهند.
برای چند قرار.
چند خنده.
و
اندکی فرار از تنهایی.
انگار یادشان رفته قرار گذاشتن در اصل، جست‌وجوی کسی‌ست که قرار نیست فقط وقتت را پر کند؛ قرار است بخشی از زندگی‌ات شود.
شاید هدف از آشنا شدن، پیدا کردن خودت و کسی باشد که میان تمام آدم‌های این دنیا، احساس کنی تکه‌ای از وجودت را در او پیدا کرده‌ای.
کسی که دوست داشتنش، فقط سرگرمی روزهای تنهایی نباشد،بلکه آرام‌آرام تبدیل شود به همان عشقی که دلت می‌خواهد تمام زندگی‌ات را با او قسمت کنی.