🍁🍂

من کسی را در جهان کم دارم
کسی که هنوز نیامده
اما غیبتش سال‌هاست
در زندگی‌ام قدم می‌زند.

کسی که نامش را نمی‌دانم،
اما گاهی میانِ شلوغیِ روز
ناگهان دلم برایش فرو می‌ریزد
انگار خاطره‌ای دور از آینده‌ای
نرسیده مرا به یاد آورده باشد...

نمی‌دانم کجاست
زیر کدام آسمان پیر می‌شود،
در کدام پنجره به باران خیره می‌ماند،
و شب‌ها وقتی جهان
از صدا خالی می‌شود،
آیا او هم به چیزی فکر می‌کند
که نمی‌داند چیست؟

شاید
او نیز در ازدحامِ آدم‌ها جای کسی
را خالی می‌گذارد
که هرگز ندیده است
شاید گاهی بی‌دلیل از کنارِ
خوشبختی می‌گذرد و نمی‌داند
خوشبختی‌اش هنوز
در شهری دیگر نفس می‌کشد.

چه غریب است
این دلتنگیِ بی‌خاطره
این دوست‌داشتنِ کسی که
هنوز دستی از او نگرفته‌ام،
اما انگار تمامِ عمر از دست
دادنش را زندگی کرده‌ام.

من نمی‌دانم سرنوشت
در کدام پیچِ زمان ما را از کنارِ
هم عبور خواهد داد
فقط می‌ترسم روزی به هم برسیم
که یکی از ما دیگر آن آدمِ منتظر نباشد...

و چه تلخ است
اگر تمامِ عمر
نیمه‌ی گمشده‌ی کسی باشی
که جهان در رسیدن
به او یک عمر دیر کرده است.

✍مینو_پناهپور