🍁 #دکلمه 🍁
خدایا…
دنبالِ چی بودی؟!
که این‌همه دل را
در مسیرِ هم قرار دادی،
و بعد
هر کدام را
به سمتی فرستادی.
دنبالِ چی بودی
وقتی آدم‌ها را
آن‌قدر شبیهِ معجزه آفریدی،
و بعد
آن‌ها را
در امتحانِ نبودنِ هم گذاشتی؟
خدایا…
دنبالِ چی بودی
وقتی عشق را
در قلبِ آدم‌ها کاشتی،
اما زمان را
همیشه
زودتر از آرزوها فرستادی؟
چرا بعضی دست‌ها
درست لحظه‌ای
که به هم عادت می‌کنند،
از هم جدا می‌شوند؟
چرا بعضی لبخندها
این‌قدر کوتاه‌اند
و بعضی دلتنگی‌ها
این‌قدر بلند؟
خدایا…
دنبالِ چی بودی
وقتی مادر را
این‌قدر مهربان آفریدی،
اما عمرِ بعضی آغوش‌ها را
این‌قدر کوتاه نوشتی؟
چرا بعضی آدم‌ها
تمامِ زندگیِ یک نفر می‌شوند،
و بعد
تنها به یک خاطره
تبدیل می‌شوند؟
خدایا…
دنبالِ چی بودی
وقتی امید را
در دلِ آدم گذاشتی،
اما رسیدن را
همیشه
سخت‌تر از خواستن کردی؟
گاهی فکر می‌کنم
شاید تو
بیش از آن‌که ما را
برای ماندن آفریده باشی،
برای دوست داشتن آفریده‌ای.
شاید قرار نبود
همه چیز را داشته باشیم،
قرار بود
قدرِ بودن‌ها را بدانیم.
شاید قرار نبود
همه‌ی راه‌ها
به رسیدن ختم شوند،
بعضی راه‌ها
فقط آمده‌اند
تا ما را
بزرگ‌تر کنند.
خدایا…
اگر این دنیا
قرار است
مدرسه‌ی صبر باشد،
قبول…
اما گاهی
شاگردها هم
خسته می‌شوند.
گاهی دل‌ها
کم می‌آورند.
گاهی آدم
فقط می‌خواهد
برای چند دقیقه
دلیلِ تمامِ این دردها را بداند.
و باز
در آخرِ تمامِ سؤال‌ها،
در آخرِ تمامِ بغض‌ها،
در آخرِ تمامِ چراها…
فقط یک جمله
در دل می‌ماند:
خدایا…
هر چه بود،
هر چه خواستی،
فقط مراقبِ دلِ آدم‌ها باش…
دل‌ها
خیلی زودتر از آن‌چه فکر می‌کنی
می‌شکنند…