مَرد
واژهای کوتاه،
اما بلندتر از کوه.
مَرد یعنی قامتِ ایستاده
زیرِ بارِ روزگار.
یعنی شانهای
که تکیهگاه است
حتی وقتی خودش
نیاز به تکیه دارد.
مَرد،
صدای بلند ندارد،
دلِ بزرگ دارد.
درد را قورت میدهد
تا لبخند
از خانه نرود.
مَرد یعنی
وقتی همه میروند،
او میماند.
نه برای دیده شدن،
برای درست ماندن.
مَرد یعنی
قولی که گفت،
تا آخرِ جان
پایش میایستد.
دستهایش
بوی کار میدهد،
بوی نانِ حلال،
بوی خستگیِ شریف.
مَرد یعنی
اشکهایی
که فقط شب میریزد
و صبح
قویتر از قبل
برمیخیزد.
مَرد یعنی
غرور،
اما نه از جنسِ تحقیر؛
از جنسِ حرمت.
دل دارد
اما دلنازک نیست؛
دلسوز است.
مَرد یعنی
نگاهِ امن
در دنیای بیاعتماد.
پشتِ حرفش میایستد،
پشتِ آدمهایش
محکمتر.
مَرد یعنی
اگر دوست دارد،
کم نمیگذارد؛
اگر نخواست،
صاف میگوید.
نیمهراه
دل نمیشکند.
مَرد یعنی
سکوتِ معنادار
وقتی حرف
دیگر فایدهای ندارد.
مَرد یعنی
توانِ رفتن دارد
اما شرافتِ ماندن
را انتخاب میکند.
در سختی
کوچک نمیشود،
در قدرت
گم نمیشود.
مَرد یعنی
دستِ کسی را
برای بالا رفتن میگیرد
نه برای
خودنمایی.
باخت را میپذیرد
اما
نامردی را
هرگز.
مَرد یعنی
وقتی همه چیز
برخلافش است،
هنوز
درست است.
نه با صدا،
با رفتار
خودش را ثابت میکند.
مَرد یعنی
پناهِ بیمنت،
سایهی بیادعا،
عشقِ بینمایش.
و اگر بخواهم
تمام معنا را
در یک جمله بگویم:
مَرد کسیست
که دنیا نتوانست
او را از انسان بودن
بیندازد.
این است مَرد…
نایاب،
سنگین،
و تا همیشه
قابلِ احترام. 🕊
✍️. مـاکان
🌟کانال شعر کلبه✍👇#شعر_دکلمه@afltooon
❀═༅࿇🍃📚 🍃 ࿇༅═❀
https://t.me/afaltoooon
❀═༅࿇🍃📚 🍃࿇༅═❀
⭕️[رے اڪــشــن و فــوروارد فــرامــوش نــشــه⭕️