تو چرا جملہ نبات و شڪری
تو چرا دلبر و شیرین نظری
تو چرا همچو گل خندانی
تو چرا تازہ چو شاخ شجری
تو بہ یڪ خندہ چرا راہ زنی
تو بہ یڪ غمزہ چرا عقل بری
تو چرا صاف چو صحن فلڪی
تو چرا چست چو قرص قمری
تو چرا بیبنہ چون دریایی
تو چرا روشن و خوش چون گهری
عاقلان را ز چہ دیوانہ ڪنی
اے همہ پیشہ تو فتنہ گری
ساڪنان را ز چہ در رقص آری
ز آدمے و ملڪ و دیو و پری
تو چرا توبہ مردم شڪنی
تو چرا پردہ مردم بدری
همہ دلها چو در اندیشہ توست
تو ڪجایے بہ چہ اندیشہ دری
مولانا
Post #472126
99
- 🕊 2