«دانشگاه نهادی‌ست زنده و نه اتاق انتظار»
دانشجو نیز عنصر زندگانی این نهاد و نه چشم به انتظاری محبوس در آن اتاق.

تعویق‌های مکرر در اعلام وضعیت برگزاری کلاس‌ها، صرفا یک نقص اداری نیست. بلکه روندی‌ است در جهت انفعال و فرسایش ذهنی دانشجویان.
دانشجویی که نمیداند در فکر اسکان و هزینه رفت و آمد خود باشد یا خیر. گویی تداوم این سردرگمی ، نه یک خطای مدیریتی ، بلکه قتل تدریجی پویایی دانشجو و دانشگاه است.
آنچه که این صبر را جان فرساتر می‌نماید و موجب وخامت اوضاع میگردد، نگرانی بابت تصمیم‌گیری های دقیقه‌ نودی است. اعلام مجازی بودن دانشگاه در واپسین لحظات، فرصت مطالبه‌گری دانشجویان را صلب نموده و فضای دانشگاه را از دانشجو تهی میسازد.
مدیریت آموزشی ، صدور اطلاعیه در اخرین لحظات نیست. بلکه بر پایه مسئولیت پذیری، شفافیت، شجاعت اعلام تصمیمات و پذیرش انتقادات وارد بر تصمیم مذکور بنا گشته.
نمیتوان انتظار اعتماد، تعهد، صبر و شکیبایی داشت، در حالی که مدیریت دانشگاه بی اعتنا به دغدغه و خواسته‌های دانشجویان در حال پیشبرد سیاست‌های مدیریتی خود است. احترام و اعتماد، هرگز مسیری یک طرفه نبوده و نیست.

ما به صراحت اعلام میکنیم استمرار این روند، به هیچ وجه قابل دفاع و پذیرش نیست. نقش "دانشجو"، به عنوان مهم‌ترین بازیگران و علت شکل‌گیری نهادی به نام دانشگاه، قابل حذف از معادلات مدیریتی دانشگاه نیست.
از این‌رو شفاف‌سازی و مطلع نمودن دانشجویان از روند بازگشایی دانشگاه و نحوه پیشبرد برنامه‌های آن، حقی‌ست غیرقابل انکار.

دانشگاه محل تربیت انسان مسئول است؛ مدیریتی که از مسئولیت شانه خالی کند، خود نخستین پرسش پیش رو خواهد بود.

💠 شورای صنفی مرکزی دانشگاه صنعتی امیرکبیر
💠 «خط مقدم دفاع از حقوق دانشجویان»

@shorasenfi_polytechnic