در ستایش مرجان ساتراپی
مرجان دختری بود که از همان کودکی به علت فعالیت های سیاسی خانواده اش و عقاید آنها چه در دوران پهلوی و چه پس از انقلاب، تجربه های سخت بسیاری را پشت سر گذاشت. از اعدام عمو تا سرخوردگی و تبعید خانواده و اقوامش. ولی او همه اینها را پشت سر گذاشت و پس از تحصیل در مقطع دبیرستان در وین به ایران بازگشت و در رشته ارتباط تصویری تحصیل کرد. چندین سال در ایران ماند و پس از یک ازدواج ناموفق راهی فرانسه شد و در استراسبورگ در رشته تصویرگری آموزش دید. پس از آن در پاریس به کار مشغول شد. و اما سال ۲۰۰۰ اوج موفقیت های او بود. زمانی که کتاب های مصور پرسپولیس که روایت داستان زندگی او و مهاجرتش به اروپا و سختی های زندگیش بود را نوشت و منتشر کرد. او بعد ها از همین کتاب با همکاری کارگردانی دیگر فیلمی به نام پرسپولیس ساخت که برنده جایزه هیئت داوران جشنواره کن ۲۰۰۷ شد و در سال ۲۰۰۸ جزو هیئت داوران این جشنواره بود. این پایان ساخته های او نبود. خورش آلو با مرغ و رادیواکتیو از دیگر فیلم های او هستند. جدا از زندگی حرفه ایش، زمانی که در پاریس زندگی می‌کرد با همسرش که تهیه کننده و بازیگری سوئدی بود آشنا شد و با او ازدواج کرد و تا زمان مرگ همسرش در سال ۲۰۲۵ در کنار او ماند. مرجان ساتراپی در سال ۲۰۲۵ به دلیل آنچه سیاست های ریاکارانه دولت فرانسه در قبال ایران خواند، از دریافت نشان لژیون دونور خودداری کرد. و حالا یک سال پس از درگذشت همسرش او نیز رفت تا جامعه ایران هنرمند ارزشمند دیگری را از دست بدهد. خانواده او در بیانیه ای علت مرگش را غم و اندوه ناشی از مرگ همسرش اعلام کردند.

نام و یاد مرجان ساتراپی در جامعه هنری و فرهنگی ایران همواره باقی خواهد ماند. روحش شاد و یادش گرامی باد 🖤