دیروز وارد بیست‌ودومین سال زندگی‌ام شدم؛ و بیش از آنکه به عددی که به سنم اضافه شده فکر کنم، به سال‌هایی فکر می‌کنم که پشت سر گذاشته‌ام، آدم‌هایی که شناخته‌ام و چیزهایی که در این مسیر آموخته‌ام. حدود سه سال است که در مسیر مشاوره و همراهی با بچه‌های کنکوری قدم گذاشته‌ام؛ سه سالی که برای من صرفاً تجربه‌ای شغلی نبود، بلکه فرصتی بود برای شناختن آدم‌ها، شنیدن ناگفته‌هایشان و فهمیدن اینکه پشت هر تلاش، اضطراب، شکست و موفقیت، انسانی ایستاده است با دنیایی از امید و نگرانی. در تمام این مدت کوشیدم فراتر از یک مشاور باشم؛ در اندوهتان سهمی داشته باشم، در شادی‌هایتان شریک شوم و در روزهایی که مسیر برایتان دشوار می‌شد، همراهی باشم هرچند کوچک.

اما امسال، زندگی معنای دیگری از فقدان را به ما آموخت. سال ۱۴۰۴ با زمستانی سخت و روزهایی آمیخته با جنگ و اندوه در حافظه‌مان ثبت شد؛ سالی که در آن، بسیاری از عزیزانمان را از دست دادیم؛ انسان‌هایی که هرکدام آینده‌ای پیش رو، رؤیاهایی در سر و فرصتی برای زندگی داشتند. در میان آنان، جوانانی بودند که می‌توانستند یکی از شما باشند؛ کنکوری‌هایی با هزاران آرزوی ناتمام، و معلمانی که شاید مانند من، بی‌ادعا در گوشه‌ای از این سرزمین مشغول ساختن آینده بودند. چه تلخ است که گاهی فرصت زندگی، پیش از آنکه مجال تحقق رؤیاهایمان را پیدا کنیم، از ما گرفته می‌شود. حیف و صد حیف برای تمام آنچه می‌توانست اتفاق بیفتد و دیگر هرگز اتفاق نخواهد افتاد.

امسال دلم می‌خواهد تولدم را نه صرفاً به مناسبت یک سال بزرگ‌تر شدن، بلکه به یاد آنان که فرصت رسیدن به این روزها را نیافتند، گرامی بدارم؛ به یاد کسانی که نبودنشان، مسئولیت ما را در قبال زندگی سنگین‌تر می‌کند. شاید بزرگ‌شدن، بیش از آنکه به معنای عبور سال‌ها باشد، به معنای عمیق‌تر فهمیدن ارزش آدم‌ها و کوتاهی فرصت باهم‌بودن است.

بچه‌ها، در سال‌هایی که فرصت زندگی در اختیارمان قرار گرفته، بیایید تا جایی که می‌توانیم دست یکدیگر را بگیریم؛ پیش از آنکه دیر شود، مهربانی کنیم، از رنج هم بکاهیم و در روزگار دشوار، پناه یکدیگر باشیم. هیچ‌کدام از ما نمی‌دانیم فرصت حضورمان تا کجای این مسیر امتداد دارد، اما می‌توانیم انتخاب کنیم که در این فرصت محدود، چه اثری از خود بر جای بگذاریم.

من در آغاز بیست‌ودومین سال زندگی‌ام، بیش از هر چیز آرزو می‌کنم که قدر زندگی را پیش از آنکه فقدان به ما یادآوری‌اش کند، بدانیم؛ و جهان، روزی جای امن‌تری برای رؤیاهای آدم‌ها باشد. این تولد را به یاد تمام آنان که دیگر در میان ما نیستند، گرامی می‌دارم؛ به احترام زندگی‌هایی که ناتمام ماندند و به حرمت انسان‌هایی که بودنشان، هر چند کوتاه بخشی از زندگی ما بود.❤️

@aliraamezani