همه سر کاریم !!!

واقعاً تصمیم گرفته بودم کوانتوم را کنار بگذارم و برای همیشه از مسیر علمی‌ام حذف کنم. چون تا آن زمان فقط دیده بودم که این نظریه نهایتاً توانایی تحلیل اتم هیدروژن را دارد. پیش خودم می‌گفتم: "خب، این چه کاربردی دارد؟ مگر جهان فقط از اتم هیدروژن تشکیل شده؟"
در دوره کارشناسی، کتاب گاسیوروویچ را خوانده بودم که در سه ترم مختلفِ مکانیک کوانتومی (۱، ۲ و ۳) تدریس می‌شود، اما محتوای آن عملاً فقط حول محور حل مدل اتم هیدروژن بود. در مقطع کارشناسی ارشد هم سراغ کتاب ساکورایی رفتم که قرار بود «مکانیک کوانتومی پیشرفته1,2» باشد، اما باز هم تمرکز آن فقط روی سیستم‌های ساده‌ی تک‌ذره‌ای یا دوذره‌ای بود. پیش خودم می‌پرسیدم: «این کجایش پیشرفته است؟ نظریه‌ای که از پسِ تحلیل یک مول ماده یا یک سیستم واقعیِ چندذره‌ای برنمی‌آید، به چه درد می‌خورد؟»
اما نقطه‌ی عطف برای من زمانی بود که در مقطع دکتری با درس سیستم‌های بس‌ذره‌ای در فیزیک ماده چگال آشنا شدم. آنجا بود که تازه فهمیدم مکانیک کوانتومی چیزی فراتر از حل معادله شرودینگر برای یک الکترون در پتانسیل کولنی است و می‌توان سیستم‌هایی شامل هزاران و حتی میلیاردها ذره را به‌طور آماری و جمعی مدل‌سازی کرد.
درک این موضوع مسیر فکری و پژوهشی مرا متحول کرد. کوانتوم برایم از یک نظریه‌ی صرفاً ریاضیاتی و ذهنی، به ابزاری عملی و قدرتمند برای تحلیل خواص فیزیکی مواد تبدیل شد؛ از جمله ابررساناها، نانومواد، نیمه‌رساناها، ترانزیستورها، و حتی کامپیوترهای کوانتومی.
از آن زمان تا به امروز، با جدیت و تلاش و اشتیاقی بیشتر از قبل، مسیرم را در دنیای کوانتوم ادامه داده‌ام، چون حالا می‌دانم این نظریه نه تنها عمیق، بلکه به‌طرز شگفت‌انگیزی کاربردی و آینده‌ساز است.

نویسنده
داوودکرزبر

@Abru_physics