یه جایی از زندگی میفهمی که بعضی آرزوها قرار نیست برآورده بشن؛ نه چون کم تلاش کردی، نه چون لیاقتش رو نداشتی، فقط چون زندگی همیشه مطابق خواسته‌ی ما پیش نمیره.
اولش سخته؛ هی مدام با خودت فکر میکنی اگه بیشتر صبر میکردم چی؟ اگه بیشتر تلاش میکردم چی؟ اگه یه تصمیم دیگه میگرفتم چی؟
اما حقیقت اینه که بعضی درها هرچقدر هم بکوبیشون باز نمیشن.
و آرامش از جایی شروع میشه که دست از جنگیدن با گذشته برمیداری.
از جایی که قبول میکنی همه‌ چیز قرار نبوده مال تو باشه.