Сёння 36 гадоў споўнілася майму таварышу Дзіму Рэзановічу. Ягоная біяграфія для мяне як прыгодніцкі фільм. Радыкальныя акцыі ў БУРы, нелегальныя пераходы праз межы, актыўны ўдзел у Еўрамайдане, затрыманні, эксы... Менавіта ён дапамог мне з адным з цікавейшых тэкстаў, якія я пісаў для газеты "A-tak" (аб чорным рынку зброі ва Украіне). Дадаваў важныя і цікавыя заўвагі аб удзеле анархаў у "рэвалюцыі годнасці" да майго іншага артыкулу. Знаёміў з тым, да чаго лепш не дакранацца.

Аднойчы я вельмі душэўна адсвяткаваў з ім у славутым горадзе Кіеве (і яшчэ з адным таварышам) Дзень Незалежнасці Украіны. Гэты дзянёк на заўсёды застанецца ў мяне ў памяці. Мо калі-небудзь і паўторым.

Дзіма - чалавек з эпохі грамадзянскай вайны. Авантурыст у самым добрым значэнні гэтага слова, закаханы ў прыгодах і рызыкоўных падарожжах. Заўсёды вясёлы, з агенчыкам у вачах і з жаданнем яскравых уражанняў. Ён заўсёды ідзе да канца, у залатыя сярэдзіны не верыць, калі гарыць, то дашчэнту. Бывалі моманты, што нават наш агульны сябар Ігар Аліневіч (а ён прабеглы чалавек) ад рызыкоўнасці Дзімы моўчкі махаў галавой.

Некалі падчас нашай сустрэчы, калі я быў амаль на дне і ўспаміны не давалі спакою, Дзіма запрапанаваў дапамагчы мне, кажа, давай у лес паедзем і спалім ўсе рэчы, што нагадваюць аб болю. Лес ён любіць, анарха-партызан усё ж такі.
Памятаю нашыя размовы наконт пачуццяў. Тады ён казаў, што яны не павінны перашкаджаць дзейнасці. Дзіма быў жанаты на рэвалюцыі. Мне падаецца, што зараз ён змяніўся і нават пісаў аб гэтым у адным с сваіх лістоў. Тое, што ён здольны кахаць, быць адданым сябрам і бацькам, гэта безумоўна. Аб гэтым я ведаў і раней. Але турэмныя ўніверсітэты робяць моцных людзей яшчэ мацнейшымі, адчыняюць новыя чакры духоўнасці. Так адбываецца (па маіх назіраннях) з Міколам Дзядком. Думаю, што і з іншымі таварышамі таксама. Дзіма не выключэнне.

Гэта не значыць, што ён забудзецца на анархію. Барацьба - гэта ягоная стыхія. Былых рэвалюцыянераў не бывае. Цяга да прыгод і схільнасць да практыкавання (а не балбатні) сацыяльнай справядлівасці ў яготўткрыві. А ў спалучэнні з замілаваннем да свабоды робіць з яго адвечнага маладзёна-ідэаліста. Такіх сярод нас мала. Але без такіх грамадства робіцца закасцянелым.

У сваіх архіваў знайшоў юнацкі верш, хай ён будзе маім сціплым віншаваннем Дзіму з днём нараджэння.